Cancer

Paano kaya kung hindi na magising sa pagkakaidlip. Nakalitan ko sa pamilyar nga huni, kanako, misangpit. Na para bang tinatawag at sa kanya'y mapalapit. Gikab-ot ang mga kamot apan di madungog ang singgit.

Napagaw sa damgo samtang nagbuto ang dughan.

Nakikipag-habulan sa sariling gininhawaan.

Paingon sa panganod ang kada tikang.

Nagulat sa apoy na nilalakaran.

Saksi gihapon ang labakara sa tana'ng pag-agas.

Procrastinating.

Cancer.

Exit

Ah, siya ang tunay

Ako’y isinama sa taas dayon biglang bitaw

Sa kalagitnaan ng paglipad, mikalit og ayaw

Yano ra’ng gibulok ang wa miagi’g kahilaw

Ang espasyo ay napuno na ng puro sigaw

Nangandam sa pagkatagak ang hanggaw

Gisayon-sayon ra’g labang ang mga adlaw. 

Way clear.

448

 At bigla

kong naalala, 

kaniadto 

sa gamay pa.

Si lola 

nag-inusara,

nagluluto 

sa kusina.

Isang batang 

hanggang

bewang,

ang niabot.

Sa lamas

sibuyas

at bawang,

pati kulikot.

Kiriwan

luhagan

sige’g

samok-samok.

Dayon nakamata

ako sa akong

pagka

hinanok.

Biglang hindi

makahinga,

mata’y

mahapdi.

Presko pa

sa isipan

ang kaniadto’ng

nahitabo.

Di ko pa

malimutan

ika-labing walo

panay ag ubo.

Usa duha tulo

paspas kaayo

upat lima unom

nahanaw ka dayon.

Damgo, hatag numero.

448.

A Step Too Late

 Unfinished paintings, broken poems

Corny rhyme schemes, unwanted strokes

Gwapa in green, Queen, wear that crown

Just right beside Sweden, earning Krone

Another broken poem, another day has gone

This is my pheromone, just like the animals

Inject it to your bones, o simhota lang

Labad kaay'ng utok ron, kay Bayugan init man

Kayu

Bantog sa kinatibuk-an, balita mikuyanap

Dugdog sa kahitas-an, liti dala'ng dilaab

Sa akong nabasahan, tingali kumpyansa lang

Sa akong nadungog, naa kuno'y mibulabog

Sila nga nagkatawa, ginakataw-an ang nahitabo

Sila sab ang nag-una, nag atang sa libre nga aso

Usa, duha, tulo, upat o lima man kabalikan

Di madala'g utong ang inyong tinarasan

Di madala'g itama ang mali sa maling binuhatan

Hinlo nga tubig, nasagla'g lapok, tin-aw pa ba?

Pataka'g sablig, usa ka tapok, tin-aw ang mata

Makasasala man, naa gihapo'y ka maayo

Aminado mo nga usa mo sa naka benepisyo

Nagkadaiya man ang atong mga prinsipyo

Apan dili baya adlaw-adlaw ang bagyo

Way angay dapigan, di sab angay panalipdan

Way pulos ang pagbag-o kung nag-agad ra sa uban

Kay kitang tanan, di makaangkon, kita biktima lang

Sa usa ka dakong bakak nga di kaya'ng talikdan.

Pay

 Nasanay na ako sa ulan pero ayokong mabasa. Alam kong nakakapaso ang apoy pero nilalaro pa rin ng pilit. Pinipilit na idinidikit sa isip na magbabago ang ihip. Papabor pa ba sa akin ang mundo? O masasanay na lang ako sa takbo nito?

Kanus-a pa?

 Kanus-a ba pwede nga magpahuway ang gikapoy ko nga huna-huna? Nganong dili pwede mutulo ang mga luha? Kung damgo ra ning tanan, unta bisitahon ko sa pagkadaman, unta iyang giyahan ning mga tiil paingon sa pwertahan, pagawas sa kamatuoran nga kining tanan damgo lang. Kung kining kinabuhia bunga ra sa pagkahinanok, basin sa urom ra ta mag-abot. Kanus-a ba gyud kaha makapahuway ang gikapoy ko nga huna-huna? Unta, ugma, makamata na ta.